Albert (55) kreeg twee keer een longembolie

Albert Hoitingh (55) kreeg twee keer een longembolie. Bij toeval werd de tweede keer nierkanker bij hem geconstateerd. Hij is nu nagenoeg geheel hersteld. ‘Bij elk pijntje in mijn rug dacht ik dat de longembolie weer terug was.’

Hij herkende de soort pijn in zijn rug de eerste keer niet, en daardoor ging er meteen een alarmbel af bij Albert Hoitingh in oktober 2015. Maar goed ook, want hij bleek een longembolie te hebben. ‘Die link tussen rugpijn en mijn longen had ik zelf niet kunnen bedenken,’ zegt hij nu. ‘Vandaar dat ik mensen ook wil meegeven dat als je iets voelt in je lichaam dat je niet thuis kunt brengen, laat het controleren. Trombose kan iedereen overkomen. Ik was 44, leefde gezond, vloog heel weinig. Ik wil niemand bang maken, maar jij kent je lichaam het beste.’

Niet rechtop staan

‘De eerste keer dat ik een longembolie kreeg, was dus in oktober 2015. ’s Nachts kreeg ik ineens last van mijn onderrug. Wat ik ook deed, het lukte me niet om de pijn te verminderen. De volgende dag ging ik met mijn vrouw alsnog op de scouting van onze zoons helpen met klussen en de grote schoonmaak. Halverwege de dag zei ik tegen mijn vrouw dat ik naar de huisartsenpost ging, want ik kon amper rechtop staan van de pijn. Ik werd daarvandaan meteen doorgestuurd naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis, waar rond elf uur ’s avonds bleek dat ik een longembolie had, en een longinfarct, waardoor een stukje van mijn longen was afgestorven. Voor het eerst in mijn leven verbleef ik een nacht in het ziekenhuis. De volgende dag mocht ik naar huis, met een recept voor antistollingsmedicatie.

Natuurlijk had ik conditioneel een jasje uitgedaan, maar eigenlijk voelde ik me na een paar maanden fysiek weer prima. Ik vond vooral de invloed die het voorval had op mijn gemoed eigenaardig. Ik ben van nature geen pieker, maar bij elk pijntje in mijn rug dacht ik dat de longembolie weer terug was. Daarnaast was ik 44, dus vrij jong om trombose te krijgen. Ik kon het niet plaatsen en de artsen konden dat eveneens niet.’

Albert vindt het belangrijk dat er meer onderzoek wordt gedaan naar trombose.
Jij ook?

Ja, ik wil ook dat er meer trombose-onderzoek wordt gedaan.

Nierkanker

‘Na een halfjaar stopte ik met de antistollingsmedicatie en daarna ging het jaren goed. Tot ik in oktober 2023 plotseling dezelfde pijn in mijn rug voelde en deze meteen kon plaatsen. Ik ging daarop meteen naar dezelfde huisartsenpost waar ik acht jaar eerder terechtkwam. Die verwees door naar de spoedeisende hulp, maar die bleek inmiddels in dat ziekenhuis gesloten te zijn. Daar had ik even geen rekening mee gehouden. Dus moest ik naar een ander ziekenhuis. Inderdaad had ik weer een longembolie, maar de arts had nog een mededeling: op de scan zagen ze ook een tumor in één van mijn nieren zitten. Dat nieuws ging in eerste instantie langs me heen; ik was nog te veel met de pijn in mijn rug bezig. Het kwartje van die tumor viel pas een paar dagen later. Gelukkig kon de tumor operatief weggehaald worden en was ik er op tijd bij. Ik heb daar verder niets aan over gehouden. De artsen vermoeden nu dat de kanker beide keren de trigger voor de longembolie kan zijn geweest, maar ze weten het niet zeker. Vandaar dat ik voor de zekerheid maar de rest van mijn leven antistollingsmedicatie blijf nemen.’’

Restklachten

‘Die tweede keer had ik helaas ook een longinfarct, waardoor weer een stukje longen was afgestorven. Ik was na de eerste keer al bang dat ik daar de rest van mijn leven last van zou houden, ook omdat ik kortademig bleef. Uit een longtest – op een loopband, met een masker op – bleek echter dat ik een nog altijd een hoge longinhoud had. Die kortademigheid kwam vooral door een gebrek aan conditie.

Ik moet zeggen dat ik me nu ook niet beperk voel. Althans, niet door die longembolieën. Ik ben net geopereerd aan mijn knie en kan voorlopig niet hardlopen, iets wat ik ben gaan doen toen ik niet meer kon badmintonnen – ook vanwege mijn knieën.

Ik besef me dat ik geluk heb dat ik geen restklachten heb, want in het magazine van de Trombosestichting – dat ik altijd met veel aandacht lees – kom ik vaak genoeg verhalen tegen van mensen die wel hun leven om moeten gooien. Ik besef me wel dat ik gezond moet blijven leven. De hardloopschoenen staan dus al klaar.’